بعد از آنكه حكومت اسلامي در مدينه بنا نهاده شد رسول گرامي اسلام بايد چاره اي براي مشكلات داخلي و خارجي مي انديشيدند، و نيز مي بايد در صدد سر و سامان دادن امور برمي آمدند.
بايد دانست كه چون حضرت رسول صلى اللّه عليه و آله و سلّم لشكرى را به حرب مى گماشت و خود آن حضرت با آن لشكر بود آن را (غزوه) گويند و اگر آن حضرت با ايشان نبود آن را بعث و (سَرِيّه) گويند و سَريّه (به فتح سين مهمله و كسر راء و تشديد ياء تحتانيّه شيخ عباس قمى رحمه اللّه) طايفه اى از جيش را گويند كه فرستاده شود براى دشمن، اَقَلّش نُه نفر است و نهايتش چهارصد و بعضى گفته اند كه (سَرِيّه) از صد است تا پانصد و زيادتر را (منس) گويند واگر از هشتصد زيادتر شد (جيش) گويند و اگر از چهارهزار زيادتر شد (حجفلْ) (به تقديم حاء بر جيم بر وزن جَعْفَر است. شيخ عباس قمى رحمه اللّه) گويند و در عدد غزوات آن حضرت اختلاف است از نوزده تا بيست و هفت گفته اند لكن قتال در نُه غزوه واقع شده.
پس از هجرت پيامبر به مدينه و تشكيل حكومت در اين شهر و بر اثر شماتتهاي دشمنان آن حضرت جهت از بين بردن اسلام، در سال دوم حكم قتال با مشركين از جانب خدا نازل شد و حضرت رسول صلوات الله عليه موظف به جنگ با كفار گرديد تا مانع از تعرض دشمنان به حيطه مسلمين و از بين بردن اسلام گردد.
در اين قسمت، جنگهاي پيامبر صلوات الله عليه به تفكيك سالهايي كه جنگها در آن واقع شده آورده شده است.
در ذيل نيز بعضي از مفاهيمي كه در اين خصوص قابل طرح است بيان مي گردد.