چهارم بِلالِ بْنِ رِياح مؤذّن حضرت رسول صلي اللّه عليه و آله و سلّم، مادرش جُمانَة، كُنْيَتش ابو عبداللّه و ابوعمر و از سابقين در اسلام است و در بدر و اُحُد و خندق و ساير مشاهد با حضرت رسول صلي اللّه عليه و آله و سلّم بوده و نقل شده كه (شين) را (سين) مي گفت و در روايت است كه (سين) بلال نزد حق تعالي (شين) است.
سوم ابومعبد مقداد بن الاسود است، اسم پدرش عمرو بَهْرائي است و چون اسود بن عبديغوث او را تبنّي نموده معروف به مقداد بن الاسود شده است. آن بزرگوار قديم الا سلام و از خواصّ اصحاب سيّد اَنام و يكي از اركان اربعه و بسيار عظيم القدر و شريف المنزله است، دينداري و شجاعت او از آن افزون است كه به تحرير آيد سُنّي و شيعه در فضيلت و جلالت او همداستانند. از حضرت رسول صلي اللّه عليه و آله و سلّم روايت كرده اند كه فرمود خداوند تعالي مرا به محبّت چهار تن امر فرموده و فرموده كه ايشان را دوست بدارم، گفتند ايشان كيستند؟ فرمود علي عليه السّلام و مقداد و سلمان و ابوذر رضوان اللّه عليهم اجمعين...
دوم اَبُوذَر رضي اللّه عنه است، اسم آن جناب جُندب بن جُناده (به جيمين مضمومتين و دالين مهملتين) از قبيله بني غفار است و آن جناب يكي از اركان اربعه و سوم كس و به قولي چهارم يا پنجم كس است كه اسلام آورد (الاستيعاب ابن عبدالبرّ 1/252، تحقيق البجاوي) و بعد از مسلماني به اراضي خود شد و در جنگ بدْر و اُحد و خندق حاضر نبود آنگاه به خدمت حضرت رسول خداي صلي اللّه عليه و آله و سلّم شتافت و ملازمت خدمت داشت و مكانت او در نزد رسول خداي صلي اللّه عليه و آله و سلّم زياده از آن است كه ذكر شود و حضرت در حق او فراوان فرمايش كرده و او را (صِدّيقُ امّت) (بحارالانوار 22/405) و (شبيه عيسي بن مريم) (عين الحياة علامه مجلسي 1/13، چاپ دارالاعتصام) در زهد گرفته و در حق او حديث مشهور (ما اَظَلَّتِ الخَضْراء الخ) فرموده. (شرح نهج البلاغه ابن ابي الحديد 8/259، سُنن ترمذي حديث 3827)...
اوّل سلمان محمدي است رضوان اللّه عليه (امام صادق عليه السلام فرمود به او سلمان فارسي نگوئيد بلكه بگوئيد سلمان محمدي. . . ر. ك امالي شيخ طوسي ص 133، مجلس پنجم، حديث 214)، كه اوّل اركان اربعه و مخصوص به شرافت (سَلْمانُ منَّا اَهْلَ الْبَيْتِ) (اختصاص ص 12) و منخرط در سلك اهل بيت نبوّت و عصمت است و در فضيلت او، جناب رسول خدا صلي اللّه عليه و آله و سلّم فرموده
سلْمانُ بحرٌ لاينزَفٌ وَكنز لاينفَدُ، سلمانُ مِنّا اَهْلَ الْبَيْتِ يَمْنَحُ الْحِكمَةَ وَيُؤتي الْبُرهانَ. (بحارالانوار 22/348)...